คิดนอกกรอบไวโอลิน

หลังจากที่ใช้เวลาอยู่พักใหญ่ ล่าสุดก็สามารถสร้างสรรไวโอลินขึ้นมาอีก 3 ตัว ถือว่าเป็นแบบที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือน  คิดและพัฒนาปรับปรุงกันมาเรื่อย  จนออกมาเป็น 3 แบบ 3 สไตล์  เรียกว่าแปลกทั้งสามตัวก็ว่าได้  มากน้อยแตกต่างกันมีที่เหมือนกันคือ ทุกตัวถูกสร้างจากมือ  หยาดเหงื่อของคนคนเดียวกันครับ

ไม่ให้เป็นการเสียเวลา  ขอเริ่มต้นจากตัวนี้ก่อน  มีความพิศดารน้อยที่สุด ใกล้เคียงกับแบบดั้งเดิมมากที่สุด ผมพยายามลดเหลี่ยมมุมบริเวณ C-bout ให้เหลือน้อยที่สุด โค้งตัวซีมีความกว้างมากขึ้น  เพื่อให้การสาวคันชักทำได้ง่ายและสะดวกมากขึ้น  สำหรับมือใหม่การสาวคันชัก  หางม้าบางทีก็จะมาเกี่ยวติดบริเวณมุมๆ บางทีก็ทำให้หางม้าขาดได้  อันนี้ก็จะช่วยลดปัญหาได้เยอะ

ถัดมาก็เป็นช่องเสียงครับ  ออกแบบให้โค้งมนมากขึ้นให้เข้ากับส่วนแรกที่เล่าไว้  โดยรวมดูแล้วคล้ายเดิมแต่แปลกตา ให้อารมณ์ที่ต่างไปจากเดิม  ส่วนหัวแกะชื่อคนทำไว้  แผ่นหลังเป็นเมเปิลแผ่นเดียว ฝัง purfling ใต้ปุ่มคอโค้งเป็นรูปหัวใจ ฝังหมุดที่ปุ่มคอ 

ตัวนี้มีเจ้าของแล้ว  ผมตั้งใจสร้างให้กับหลานชายที่กำลังจะลืมตามาดูโลกช่วงกลางเดือนธันวาคม 55 ให้เข้าเติบโตไปพร้อมๆกัน วันหนึ่งเขาคงจะได้ใช้มันเป็นไวโอลินคู่ชีวิต

ตัวที่สอง  เป็นแบบที่ผมเคยสร้างมาแล้วครั้งหนึ่ง  ตัวนี้จะเหมือนกับเจ้า valentine ที่สร้างไว้ตั้งแต่ช่วงต้นปี  แต่มีเจ้าของรับไปดูแลแล้วเป็นพี่สาวผมเอง  ให้ไว้เป็นของขวัญวันเกิดที่ 4 ปีจะมีกับเขาซักครั้งหนึ่ง

ตัวนี้มีความต่างกันอยู่บ้าง  ด้านหน้าดูแล้วก็จะคล้ายกันมาก  ต้องกลับมาดูที่แผ่นหลังจะเห็นความแตกต่าง ผมได้สลักชื่อย่อ และตัวเลขปีที่สร้างขึ้นไว้ที่แผ่นหลังเลย  ดูเก๋ เท่ไม่ซ้ำใคร  เรียกว่าต้องให้มันยากเข้าไว้  จริงๆ มันก็มีสาเหตุครับ  ที่ต้องทำแบบนี้ก็เพราะว่าผมลืมติดชื่อยี่ห้อไว้ข้างใน  ครั้นจะเปิดไม้ออกมาติดชื่อ  ก็ไม่อยากจะทำ  แต่ถ้าไม่ใส่ก็ไม่รู้ที่มาที่ไป เผื่ออีก 50 ปีข้างหน้าผมจากโลกนี้ไป  มันไปอยู่ในมือใครเขาจะได้รู้ ว่ามันทำจากมือคนไทยนะ  ......... ตื่น ๆ เริ่มเพ้อฝันออกนอกเรื่องอีกแล้ว   พรุ่งนี้จะเอาอะไรกินยังไม่รู้เลย

สุดท้ายผมเลยตัดสินใจ สลักชื่อย่อ และปีที่สร้างไว้ที่แผ่นหลัง  น่าจะพอเพราะที่หัวได้สลักชื่อไว้แล้ว  เท่านี้ก็น่าจะพอค้นหาตัวตนคนทำได้แล้ว  คิดว่าคงซ้ำยากไม่มีไวโอลินโรงงานที่ไหนทำแบบนี้แน่นอน

ตัวสุดท้ายเลยดีกว่าครับ  ต้องบอกว่าแปลกพิศดารที่สุดที่เคยทำมาก็ว่าได้  รูปทรงได้รับการออกแบบขึ้นใหม่  ทรวดทรงองค์เอวคล้ายสวยงามที่มีเอวอ่อนช้อย รับกับช่วงไหล่ที่เรียวงาม แต่แฝงไว้ซึ่งความกลมกลืนเมื่อเทียบกับแบบดั้งเดิม

ช่องเสียงไม่ได้อยู่ที่ด้านหน้า  แต่ออกแบบให้อยู่ด้านข้างแทน  เป็นรูกลมๆ ข้างละ 7 ช่อง  รวมแล้วมีทั้งหมด 14 ช่องด้วยกัน  ให้เสียงกระจายออกไปรอบทิศทาง

สิ่งหนึ่งที่ผมชอบมากๆ ก็คือช่วงเอว  ด้วยความที่มันโค้งมน การสาวคันชักสามารถทำได้ดีมาก  ไม่มีอะไรติดขัดเลย  อีกจุดหนึ่งที่ด้านหน้าผมได้ทำ position ไว้ด้วยโดยฝังไม้ ebony ไว้บนแผ่นหน้าตรงตำแหน่งวางหย่อง  

ต่อมาการฝัง purfling ช่วงเอวเป็นไม้สีดำ  แต่ช่วงบนและล่างจะเป็นดำสลับขาว  ส่วนรายละเอียดอื่นๆ จัดเต็มมาไม่แพ้ตัวอื่นครับ  อธิบายอย่างไงก็คงไม่เท่าภาพภาพเดียวนะครับ  มาดูกันดีกว่า

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามชมนะครับ

กว่าจะเป็น...The abalone

ไม้ชิ้นส่วนหลักๆ ที่จะนำมาทำ มีอยู่ 2 ชนิด ไม้สปรูซ และไม้เมเปิ้ล

ไสเพลาะไม้สปรูซด้วยกบผิว เป็นไม้ 2 แผ่นที่จะนำมาเพลาะต่อกัน

ทากาว เพื่อทำการเพลาะไม้ใช้ปากกา F แคลมป์ บีบจับไว้ทิ้งให้กาวแห้ง 24 ชั่วโมง

ไม้เมเปิ้ลส่วนที่ใช้ทำ rib ตัดให้มีความกว้าง 3 ซ.ม.

ขูด ขัด ทำให้บางลง เพื่อให้สามารถดัดขึ้นรูปได้ง่าย ความหนาประมาณ 1-1.2 ม.ม.

โมล และไม้สปรูซที่จะเอามาทำบล็อค

ตัดบล็อค ตามขนาดของโมล ทั้ง 6 ตำแหน่ง

ทาบด้วยแม่แบบ วาดตามรูปทรง

ตัดแต่งบล็อคทั้ง 6 ให้ได้ตามแบบที่วาด

ดัด rib ให้โค้งตามรูปทรง ให้กาวเป็นตัวยึดจับเฉพาะบริเวณบล็อคทั้ง 6 เท่านั้น

เสริมไม้ lining ทำให้ rib แข็งแรงขึ้น

ไม้สปรูซ ที่เพลาะต่อแห้งเรียบร้อยแล้ว

ขุดไส ด้านนอก

ขุดไส ด้านใน

ทำช่องเสียง และใส่เบสบาร์

ประกอบแผ่นหน้าเข้า rib

สลักหลัก บันทึกไว้เป็นหลักฐาน ลายมือตัวเอง

จากนั้นก็ทำแผ่นหลัง และส่วนคอ (วิธีการดูได้จาก เรื่องราวที่เคยเขียนไว้ก่อนหน้า)

เสร็จสรรพออกมาก็เป็นอย่างในรูป ด้านหลัง แกะสลักชื่อคนทำไว้ สลักเป็นแบบนูนสูง