1711

วรรณกรรมเรื่องล่าสุดที่ผมมีโอกาสได้อ่านจนจบอีกเล่มหนึ่ง  เป็นหนังสือที่หนาที่สุดที่เคยอ่าน 1328 หน้า หนาและหนัก และก็หนักกว่าไวโอลิน 2 ตัวรวมกันเสียอีก ลองชั่งดูมันหนัก 1.3 กิโลกรัม  เป็นอุปสรรคเดียวในการอ่านหนังสือเล่มนี้  ..........บทสรุปที่ปกหนังเขียนไว้ว่า

เรื่องราวที่รวมศูนย์อยู่ที่วิหารคิงส์บริดจ์ในประเทศอังกฤษของศวรรษที่ 14 ตัวละครหลักคือเพื่อนในวัยเด็ก 4 คน ซึ่งมีความเกี่ยวพันกันตลอด 3 ทศวรรษต่อมา ร่วมกับชาวเมืองของยุคมืด 

ในช่วงของการเปลี่ยนแปลงทางสังคมอย่างใหญ่หลวง ยุคสมัยที่ศาสนาและระบบขุนนางควบคุมชะตาชีวิตผู้คน สงครามร้อยปีระหว่างอังกฤษและฝรั่งเศส โรคระบาดซึ่งคร่าชีวิตคนไปหนึ่งในสามของทั้งทวีปยุโรป ความอดหยากจากสภาพอากาศที่เลวร้าย เหล่านั้นคือฉากหลังของชีวิตตัวละครในเรื่อง ตัวละครซึ่งมีทั้งความดีความเลว ความรักและความเกลียดชัง ความทะเยอทะยาน และริษยาอาฆาต ผู้อ่านจะมีความรู้สึกเหมือนเข้าไปอยู่ในสมัยนั้นอย่างแท้จริง ตัวละครทุกตัวมีชีวิตจิตใจมีเลือดเนื้อและจิตวิญญาณเหมือนเช่นคนธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไป คนดีไม่จำเป็นว่าจะได้ผลตอบแทนในทางที่ดีเสมอไป และคนร้ายก็ไม่ถูกลงโทษไปเสียทุกครั้ง

นี่คือโลกของความจริง โลกซึ่งคนเหมาะสมเท่านั้นจะมีชีวิตอยู่รอด 

ผู้แปล ดร.กุลธิดา บุญยะกุล ได้ให้ความเห็นในตอนท้ายของบทนำว่า

มีหนังสือมากมายที่เมื่อจบหน้าสุดท้ายแล้ว  ผู้อ่านแทบจะจำอะไรไม่ได้เลย เพราะขาดความรู้สึกร่วมไปกับเนื้อหาและตัวละคร   ในเวลาเดียวกันก็มีหนังสือเพียงไม่กี่เล่มที่แม้เมื่ออ่านจบแล้ว  ความรู้สึกที่ได้จะยังคงค้างคาไปอีกนานเท่านาน...................

ผมเห็นด้วยกับท่านและขอชื่นชมผู้เขียน  Ken Follett  ที่สามารถถ่ายทอดเรื่องราวของประวัติศาสตร์ผ่าน 4 ตัวละครหลักเหมือนมีชีวิตอยู่จริงในยุคนั้น  หนังสือเล่มนี้ไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับไวโอลิน  แต่มีตัวละครหลักคนหนึ่งเป็นช่างไม้ผู้ต้องต่อสู้เพื่อให้ได้เป็นสมาชิกสมาคมช่าง ไม่เช่นนั้นจะไม่สามารถทำงานเลี้ยงชีพได้  .........  เป็นหนังสือดีที่อยากแนะนำครับ

ไวโอลินเก่าอายุ 55 ปี

ผมอยากจะขอบันทึกเรื่องราวนี้เป็นเรื่องแรก สำหรับการเริ่มต้นหัดทำบล็อคอย่างเป็นเรื่องเป็นราวเผยแพร่ความรู้ ผลงาน เกี่ยวกับไวโอลินในแบบฉบับของผู้สร้างเครื่องดนตรี (Luthier) ซึ่งอาจจะไม่ค่อยมีใครได้เห็นมากนัก แต่คิดว่าน่าจะได้ประโยชน์สำหรับผู้ที่รักชื่นชอบไวโอลิน

สำหรับไวโอลินเก่าตัวนี้ (จริงๆ แล้วต้องเรียกเป็น "คัน") ผมได้รับเมื่อช่วงเข้าพรรษาที่ผ่านมาเป็นพัสดุที่ส่งจากลำปาง ผมรู้ว่าภายในคืออะไร แต่ก็ยังรู้สึกตื่นเต้นมาก เป็นไวโอลินเก่าผลิตในประเทศ Czechoslovakia อายุ 55 ปี (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500) ซึ่งผมได้รับความเมตตาจากลุงน้ำชา มอบให้ไว้ศึกษาและฝึกเล่น มันเป็นอะไรที่มีคุณค่ามีความหมายเป็นอย่างยิ่ง เพราะถือเป็นจุดเปลี่ยนในการสร้างผลงานของผมในเวลาถัดมา







ผมได้ใส่สายและลองทดสอบเสียงเพื่อให้ทราบว่าคุณภาพของเสียงเป็นอย่างไรก่อนที่จะทำการแก้ไขปรับปรุง สภาพโดยรวมก็ถือว่าเป็นไปตามอายุ เท่าที่ทราบจากลุงน้ำชาก่อนหน้ามีสภาพที่ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ต้องมาประกอบเองจึงได้มีลักษณะอย่างที่เห็น ซึ่งแสดงว่ากาวเดิมเสื่อมสภาพหรือหมดอายุ อาการที่เห็นคือคอหลุด แผ่นหน้า-หลังเปิดหลุดออกมา รอยต่อบริเวณด้านข้างปริหลุดต่าง ๆ เหล่านี้ถือว่าเป็นอาการของกาวเสื่อมที้งสิ้น รองคางทรงสวยดีแต่เป็นพลาสติก ฟิงเกอร์บอร์ด เป็นไม้ย้อมสีดำซึ่งหลุดลอกตามการใช้งาน ถ้าเป็นไม้สีดำตามธรรมชาติจะเป็น ebony บ้านเราเรียกไม้มะเกลือ แก่นไม้เป็นสีดำ เป็นไม้เนื้อแข็ง(แกร่ง) มีน้ำหนักมากถือเป็นไม้คุณภาพสูงราคาแพง พอพูดถึงไม้ทำให้อดนึกถึงพวกลักลอบตัดไม้พยุงในบ้านเราแล้วส่งไปขายต่างประเทศเสียดายมาก พวกนายทุนผู้มีอิทธิพลกอบโกยหวังแต่ผลประโยชน์ของตน ไม่รู้ต่อไปลูกหลานจะเหลืออะไร เห็นมูลค่าที่จับได้เป็นสิบล้าน ส่งไปให้เขาแปรรูปแล้วส่งกลับมามูลค่าเพิ่มขึ้นเป็น 10 เท่า 100 เท่า โถไม่อยากคิดเลย

กลับมาเรื่องไวโอลินดีกว่าส่วนของหางปลาเป็นไม้ย้อมสีเช่นกัน แผ่นหน้าหลังสวยดีครับผมชอบ (ความสวยขึ้นกับคนมอง) ลูกบิดสีน้ำตาล เสี้ยนค่อนข้างหยาบแต่แข็งดีครับถือว่าใช้ได้ ป้ายภายในระบุว่าเป็นแบบ strad ปี 1713 (เป็นการ copy)

มีจุดที่ผมสงสัยมากอยู่แห่งหนึ่งคือบริเวณปุ่มคอมีอะไรที่แปลก ๆ อยู่ ซึ่งมาเข้าใจในภายหลังตอนที่ได้เปิดออกมาดูผมจะมาเฉลยตอนหน้า พูดถึงการวานิช ผมจะไม่ค่อยชอบแบบนี้เป็นการเคลือบหนาและแข็ง มันลดคุณภาพเสียงลงแต่ข้อดีคือมันช่วยปกปิดร่องรอยจากการทำได้ดี